กัลยาณมิตร

วันศุกร์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2558

วันพฤหัสบดีที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2558

ดึงหรือไม่ดึง

ดึงดื้อดึงยื้อเยื้อทึ้งดึงดื้อทุกข์
ดื้อดึงสุขแท้กำสรดทุกข์ฉันใช่
ดืงไม่ดื้อมีเหตุผลของเราไง
ดื้อดึงในชะวนนะชะวนวน

เกิดขึ้นตั่งอยู่

ที่สูงสูงที่สูดสุงที่สูงสุด
ที่สุงดุจสุดดีจริงหรือหนาวนั่น
ที่สุงสุงเสียดสุดดาวสุงสุดวัน
ที่สุงนั้นมันสุดสุงสุดเอื้อมฤา

ที่สุดต่ำเป็นห้วงน้ำสุดแนวลึก
ที่สุดตรึกคือห้วงเหวห้วงดำดิ่ง
ที่กลัวตกเหวนรกมีสุดนึก
ที่สุดฝึกนึกไม่ถึงในห้วงใจ

หมื่นแสนยากับไร้ยารักษา

โอ้แสนยายามยอดยิ่งยายิ่งยวด
โอ้แสนยารักษารวดเร็วจริงหว่า
โอ้แสนยารักษาร่างตรงใจตรา
โอ้แสนยารักษาแล้วอยู่ที่ใด

โอ้ไร้ยารักษาได้จริงหรือร่าง
โอ้ไร้ยาที่มาสร้างสิ่งใหม่ให้
โอ้ไร้ยาที่รักษากรรมของกาย
โอ้ไร้ใยแม้สรรค์ใสร่างกายมาร

ความดีความชั่ว

ความดีมีในตัวหรือเขามอบ
ความดีของเราตอบตัวเราได้
ความดีนั้นไม่มีใครเอาไป
ความดีสรรค์เสริญให้เธอคนดี

ความชั่วชักให้ชัวว์ใครมอบแน่
ความชั่วสุดทางแก้มีหรือไม่
ความชั่วที่นำใส่ชั่วให้ใคร
ความชั่วอยู่ที่ใดใจชอบธรรม

สำคัญที่ผู้ตัดสินจะเป็นมิจฉาหรือสัมมา

เป็นมิจฉาหรือสัมมาทิฐฐิเกิด

อยู่ประเสริฐหรือยู่เลิศเมืองกรุงพระ

คือมิจฉะหรือมิจฉาอย่างตนจะ

คือสัมมะคือสัมมาทิฐฐิใจ

วันศุกร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2557

สวรรค์หรือนรกหรือมนุษย์หรือเปตรหรืออสุรกาย

สวรรค์ใดไสวนั่นสวรรค์สุข
สวรรค์ทุกอริยาบทพาสุขสรรค์
สวรรค์ใยสุขทุกอย่างไม่เร่งวัน
สวรรค์นั่นสวรรค์นี่ศิวิไล

นรกขุมุคะมุหมอกควันบังหมด
นรกกรดกล่นกร่อนกันดีกว่า
นรกเกือบนับไรก่อนเห็นพิพร่า
นรกตาทางเชื่อมต่อตรงออกธง

การปฏิสันถารตามหลักปฏิสันถาร 2

คำว่า “ปฏิสันถาร” ได้แก่ การต้อนรับแขกผู้มาถึงถิ่น, อาการเครื่องเผื่อแผ่, การต้อนรับปราศรัย มี 2 ประการได้แก่

1. อามิสปฏิสันถาร การปฏิสัณฐานด้วยอามิส ได้แก่ การต้อนรับด้วยปัจจัยสี่อย่างใดอย่างหนึ่งพอเหมาะพอควรแก่แขกผู้มาหา โดยความสุภาพเรียบร้อยสิ่งที่มนุษย์เกิดช่องว่างระหว่างกันและกันก็คือเรื่องเกี่ยวกับปัจจัย 4 ได้แก่อาหารการบริโภค เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม รวมเครื่องประดับต่างๆ เข้าด้วย ที่อยู่อาศัยรวมยวดยานพาหนะต่างๆ เข้าด้วย ยารักษาโรคมรวมเครื่องสุขภัณฑ์ต่างๆ เข้าด้วย ความเป็นอยู่ของมนุษย์เราไม่เหมือนกัน บางคนอยู่ในสกุลหรือภูมิประเทศได้เปรียบอาจมีปัจจัย 4 เหล่านี้ใช้อย่างเหลือเฟือ ส่วนคนที่อยู่ในสกุลหรือภูมิประเทศอันเสียเปรียบอาจมีปัจจัย 4 เหล่านี้น้อยหรือหาไม่ได้เลย ถ้ามนุษย์เราไม่มีการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน เข้าทำนองที่ว่า “คนรวยก็รวยเหลือล้น คนจนก็จนเหลือหลาย” ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างมนุษย์ด้วยกันอย่างมากมายจนกลายเป็นแบ่งชนชั้นแตกแยกบาดหมาง ไม่มีทางประนีประนอมกันได้ เกิดการยื้อแย่งแข่งขันเบียดเบียน ปล้นสดมภ์เข่นฆ่ากันอย่างกว้างขวาง หาความสงบสุขไม่ได้ ฉะนั้น คนรวยจึงต้องสงเคราะห์เกื้อกูลคนจนด้วยปัจจัย 4 ตามสมควร อย่าเป็นคนคับแคบเสวยสุขอยู่แต่ผู้เดียว อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัว เอารัดเอาเปรียบคนจนอยู่ทุกท่า แบบมือใครยาวสาวได้สาวเอา จะเข้าตำราที่ว่า “ยิ่งรวยก็ยิ่งคับแคบ ยิ่งรวยก็ยิ่งงก ยิ่งรวยก็ยิ่งเห็นแก่ตัว ยิ่งรวยก็ยิ่งเอาเปรียบคนอื่น” ถ้าสังคมมีบุคคลประเภทนี้มากความสงบสุขจะมีไม่ได้เลย

รวมความว่า อามิสสปฏิสันถาร หมายถึง การให้ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน การต้อนรับปราศรัยด้วยใช้พัสดุสิ่งของเหมาะแก่ความต้องการ โดยควรแก่ฐานะของแขกผู้มาหา

2. ธัมมปฏิสันถาร การปฏิสันถารด้วยธรรม ได้แก่ การต้อนรับด้วยพูดจาปราศรัย ด้วยคำพูดที่สุภาพอ่อนโยน และคำพูดที่อ่อนหวาน และประกอบด้วยประโยชน์

มนุษย์เรายามประสบเคราะห์กรรมมีทุกข์โศกโรคภัยต่างๆ ย่อมต้องการที่พึ่งทางใจ หากเราไม่อยู่ในฐานะที่จะช่วยเหลือได้ทางปัจจัย 4 เพราะเราก็อยู่ในสภาพเดียวกับเขา แต่เรามีกำลังใจดีกว่าเขา รู้วิธีแก้ปัญหาต่างๆ ได้ดีกว่าเขา เราจะนิ่งเฉยดูความเดือดร้อนของเพื่อนมนุษย์โดยไม่ช่วยเหลืออะไรเลยนั้นไม่ได้ ที่ถูกต้องใช้ธรรมเป็นเครื่องปลุกปลอบใจเขา และข้อปฏิบัติในการดำเนินชีวิตให้เขาอยู่รอดปลอดภัยพ้นจากเคราะห์กรรมต่างๆ นั้น

การสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างนี้ ทางพระพุทธศาสนาเรียกว่า “ปฏิสันถาร” แปลว่า การอุดรูรั่วต่างๆ ระหว่างตนกับคนอื่น ก่อให้เกิดสามัคคีธรรมขึ้นระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ลบล้างรอยแตกแยกความร้าวฉานให้หมดสิ้นไป มีความคิดเห็นตรงกันแม้จะมีฐานะต่างกันก็อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสงบสุข

ประโยชน์ของกัลยาณมิตร

ปัจจัยให้เกิดสัมมาทิฏฐิ ๒ (ทางเกิดแห่งแนวคิดที่ถูกต้อง, ต้นทางของความดีงามทั้งปวง)

๑. ปรโตโฆสะ (เสียงจากผู้อื่น การกระตุ้นหรือชักจูงจากภายนอก คือ การรับฟังคำแนะนำสั่งสอน เล่าเรียนความรู้ สนทนาซักถาม ฟังคำบอกเล่าชักจูงของผู้อื่น โดยเฉพาะการสดับสัทธรรมจากท่านผู้เป็นกัลยาณมิตร)

๒. โยนิโสมนสิการ (การใช้ความคิดถูกวิธี ความรู้จักคิด คิดเป็น คือกระทำในใจโดยแยบคาย มองสิ่งทั้งหลายด้วยความคิดพิจารณา รู้จักสืบสาวหาเหตุผล แยกแยะสิ่งนั้น ๆ หรือปัญหานั้น ๆ ออก ให้เห็นตามสภาวะและตามความสัมพันธ์แห่งเหตุปัจจัย)