กัลยาณมิตร

วันเสาร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2559

ความไม่เท่ากัน ความเท่ากัน

ความไม่เท่าไม่เสมอเกลอวรรณะ
ความสุขะทุกข์เสมอเสวยไม่เทียบ
ความไม่เท่าในกำลังพละฤาใดเปรียบ
ความไม่เทียบเท่าเวลาอายุยงค์
ความไม่เท่าเทียมรักษ์ตนคนรักษ์ศีล
ความไม่เท่าสมชีวินถนัดไหน
ความไม่เท่ากันสิ่งรักไม่ชอบใจ
ความไม่ใฝ่ในสิ่งเดียวแต่ละตน

ความไม่เท่าของเห็นเช่นคิดเขา
ความไม่เท่าได้ยินเราเขาใจไหน
ความไม่เท่ากลิ่นที่เป็นปฏิกรณ์ใด
ความไม่เท่าลิ้มรสใดในกาลชิม
ความไมเท่ากายหนาวร้อนรับรู้ต่าง
ความไม่เท่าใจเทียบวางกระทบเขา
ความไม่เท่ามีจริงใจไม่จริงเงา
ความไม่เท่าหนี้หนักเบาเงาตนตน

ความเท่ากัน

ความเท่าคิดจิตเท่ากันสวรรค์เปิด
ความเท่าเลิศล้ำความรู้ผู้เรียนไหน
ความเท่ากันในร่างกายสังขารใด
ความเท่าในคำสัญญากาสัญจลน์
ความเท่ากันในความถือหรือไม่ถือ
ความเท่าคือความเท่าเทียมประมาณเทียบ
ความเท่าทนคนเท่าแท้เท่าใดเปรียบ
ความเท่าเรียบความเปรียบเท่าเขากับใคร
ความเท่าในผู้ให้เท่าใจจริงแท้
ความเท่าแดดำดิ่งทุกทุกสิ่งไส
ความเท่ากันในรักษาที่สิ่งใด
ความเท่่าในความเท่าเเท้ผู้เท่าเทียม
ความเท่าใจในใส่จริงบาปบุญเท่า
ความเท่าเบาสิ่งมุ่งหมายในมุ่งหมาน
ความเท่ากันสิ่งที่รักอุดมการณ์
ความเท่าฐานที่ต้องเท่าศีลห้าธรรม

สมชีวิตา

วันจันทร์ที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2559

อามีสบูชา บฏิบัติบูชา

การแข่งขันที่เปิดเผย การแข่งขันแบบไม่เปิดเผย

ความขยันที่เห็นอยู่ ความไม่มีความขยัน
กำลังที่อยู่ในที่แจ้ง กำลังที่อยู่ในที่ที่มองไม่เห็น
ความกล้าหาญในที่สว่างความกล้าหาญแบบอำพราง
ความแข็งแกร่งที่แตกหัหได้ความแข็งแกร่งที่ไม่มีวันแตก
ความแกร่งที่ละลายความแข็งแกร่งที่กลับแกร่งกว่าเดิม
ความโง่ที่แสดงออกความโง่ที่ไม่แสดงออก

วันอาทิตย์ที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2559

หนาวหนาวร้อนร้อน

วันศุกร์ที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559

เป็นมาตั่งแต่เกิด เกิดมาแล้วได้เป็น

เป็นอยู่คือตัวตนคนตั่งมั่น
เกิดเป็นนั้นสถานวันฐานะนี่
เกิดมาเป็นเกิดเพื่ออยู่เกิดเเล้วมี
เป็นนั่นหนี้เกิดมามีฐานะใด

วันอังคารที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

มีตัวตน ไม่มีตัวตน

มีตัวตนตนแน่แท้ตนจริงจริง
มีนามสิ่งมีรูปกายจับต้องได้
มีตนตัวมั่นยึดนั่นตนตนใคร
มีตนได้ในตนนี้มีรูปนาม

ไม่มีตนมีเพียงนามไม่มีรูป
ไม่มีตนไม่มีรูปนามเจิดแจ่ม
ไม่ถือตนไม่ถือตัวมั่นหมั่นแกม
ไม่ถือนามจิตแน่แจ่มเพียรละใด

วันศุกร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2559

ลำนำกำสี

บุญทำกรรมแต่งแต้มสีเติมแต่งบุญสำแดงแต่งแต้มสีบนผืนผ้า
สีช้ำซ้ำสีกำสดกำสรวลนา
บุญปุญญาคณาคนางค์พร่างแพรเพลง
บุญสำแดงกรรมสำแดงแหล่งสีหนัก
บุญเหลือนักเหลืองันงงเหลือรับได้
บุญเขียวเขียวบินมาเห็นอุดมใด
บุญสดใสชมภูเขาเขาขุมทอง
บุญแสดส่งสีส้มสิ่งสิ่งบุญบ่ม
บุญฟ้าพรหมสุขแดนโยชน์เหนือเหนือกว่า
บุญม่วงครามยามเข้มขันทข้นม่วงครา
บุญสีหนาทาสีบุญหนุนรูปเป็น

การปฏิสันถารตามหลักปฏิสันถาร 2

คำว่า “ปฏิสันถาร” ได้แก่ การต้อนรับแขกผู้มาถึงถิ่น, อาการเครื่องเผื่อแผ่, การต้อนรับปราศรัย มี 2 ประการได้แก่

1. อามิสปฏิสันถาร การปฏิสัณฐานด้วยอามิส ได้แก่ การต้อนรับด้วยปัจจัยสี่อย่างใดอย่างหนึ่งพอเหมาะพอควรแก่แขกผู้มาหา โดยความสุภาพเรียบร้อยสิ่งที่มนุษย์เกิดช่องว่างระหว่างกันและกันก็คือเรื่องเกี่ยวกับปัจจัย 4 ได้แก่อาหารการบริโภค เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม รวมเครื่องประดับต่างๆ เข้าด้วย ที่อยู่อาศัยรวมยวดยานพาหนะต่างๆ เข้าด้วย ยารักษาโรคมรวมเครื่องสุขภัณฑ์ต่างๆ เข้าด้วย ความเป็นอยู่ของมนุษย์เราไม่เหมือนกัน บางคนอยู่ในสกุลหรือภูมิประเทศได้เปรียบอาจมีปัจจัย 4 เหล่านี้ใช้อย่างเหลือเฟือ ส่วนคนที่อยู่ในสกุลหรือภูมิประเทศอันเสียเปรียบอาจมีปัจจัย 4 เหล่านี้น้อยหรือหาไม่ได้เลย ถ้ามนุษย์เราไม่มีการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน เข้าทำนองที่ว่า “คนรวยก็รวยเหลือล้น คนจนก็จนเหลือหลาย” ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างมนุษย์ด้วยกันอย่างมากมายจนกลายเป็นแบ่งชนชั้นแตกแยกบาดหมาง ไม่มีทางประนีประนอมกันได้ เกิดการยื้อแย่งแข่งขันเบียดเบียน ปล้นสดมภ์เข่นฆ่ากันอย่างกว้างขวาง หาความสงบสุขไม่ได้ ฉะนั้น คนรวยจึงต้องสงเคราะห์เกื้อกูลคนจนด้วยปัจจัย 4 ตามสมควร อย่าเป็นคนคับแคบเสวยสุขอยู่แต่ผู้เดียว อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัว เอารัดเอาเปรียบคนจนอยู่ทุกท่า แบบมือใครยาวสาวได้สาวเอา จะเข้าตำราที่ว่า “ยิ่งรวยก็ยิ่งคับแคบ ยิ่งรวยก็ยิ่งงก ยิ่งรวยก็ยิ่งเห็นแก่ตัว ยิ่งรวยก็ยิ่งเอาเปรียบคนอื่น” ถ้าสังคมมีบุคคลประเภทนี้มากความสงบสุขจะมีไม่ได้เลย

รวมความว่า อามิสสปฏิสันถาร หมายถึง การให้ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน การต้อนรับปราศรัยด้วยใช้พัสดุสิ่งของเหมาะแก่ความต้องการ โดยควรแก่ฐานะของแขกผู้มาหา

2. ธัมมปฏิสันถาร การปฏิสันถารด้วยธรรม ได้แก่ การต้อนรับด้วยพูดจาปราศรัย ด้วยคำพูดที่สุภาพอ่อนโยน และคำพูดที่อ่อนหวาน และประกอบด้วยประโยชน์

มนุษย์เรายามประสบเคราะห์กรรมมีทุกข์โศกโรคภัยต่างๆ ย่อมต้องการที่พึ่งทางใจ หากเราไม่อยู่ในฐานะที่จะช่วยเหลือได้ทางปัจจัย 4 เพราะเราก็อยู่ในสภาพเดียวกับเขา แต่เรามีกำลังใจดีกว่าเขา รู้วิธีแก้ปัญหาต่างๆ ได้ดีกว่าเขา เราจะนิ่งเฉยดูความเดือดร้อนของเพื่อนมนุษย์โดยไม่ช่วยเหลืออะไรเลยนั้นไม่ได้ ที่ถูกต้องใช้ธรรมเป็นเครื่องปลุกปลอบใจเขา และข้อปฏิบัติในการดำเนินชีวิตให้เขาอยู่รอดปลอดภัยพ้นจากเคราะห์กรรมต่างๆ นั้น

การสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างนี้ ทางพระพุทธศาสนาเรียกว่า “ปฏิสันถาร” แปลว่า การอุดรูรั่วต่างๆ ระหว่างตนกับคนอื่น ก่อให้เกิดสามัคคีธรรมขึ้นระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ลบล้างรอยแตกแยกความร้าวฉานให้หมดสิ้นไป มีความคิดเห็นตรงกันแม้จะมีฐานะต่างกันก็อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสงบสุข

ประโยชน์ของกัลยาณมิตร

ปัจจัยให้เกิดสัมมาทิฏฐิ ๒ (ทางเกิดแห่งแนวคิดที่ถูกต้อง, ต้นทางของความดีงามทั้งปวง)

๑. ปรโตโฆสะ (เสียงจากผู้อื่น การกระตุ้นหรือชักจูงจากภายนอก คือ การรับฟังคำแนะนำสั่งสอน เล่าเรียนความรู้ สนทนาซักถาม ฟังคำบอกเล่าชักจูงของผู้อื่น โดยเฉพาะการสดับสัทธรรมจากท่านผู้เป็นกัลยาณมิตร)

๒. โยนิโสมนสิการ (การใช้ความคิดถูกวิธี ความรู้จักคิด คิดเป็น คือกระทำในใจโดยแยบคาย มองสิ่งทั้งหลายด้วยความคิดพิจารณา รู้จักสืบสาวหาเหตุผล แยกแยะสิ่งนั้น ๆ หรือปัญหานั้น ๆ ออก ให้เห็นตามสภาวะและตามความสัมพันธ์แห่งเหตุปัจจัย)